Poker net

Niska para na ręku w turnieju - powód do radości czy początek prawdziwych zmartwień? Receptę na ten ból głowy specjalnie dla Poker1.pl wypisze dzisiaj Góral - sponsorowany przez Sportingbet gracz, który nie raz musiał sobie poradzić z taką sytuacją na dużych międzynarodowych turniejach.
Poker net
Witam, Specjalnie dla poralu Poker1 przedstawiam krótką analizę rozgrywania małych par w turnieju (przyjmijmy małe pary jako 22 do 88). Rozgrywanie par w turnieju zależy od kilku czynników i co ważne podkreślenia na samym początku w zależności od tych czynników małą parę rozegramy w różnych sytuacjach zupełnie inaczej. Do tych czynników należą: - stosunek naszego stacku (ilości naszych żetonów) do blindów - stosunek stacków innych graczy do blindów - poziom agresywności przeciwników Stosunek stacku do blindów tzw "M" (mały + duży blind + ante) jest bardzo ważnym czynnikiem, został on szerzej opisany w książce Dana Harringtona "Harrington on Holdem ". W początkowej fazie turnieju M jest wysokie (powyżej 20) i można porównać tą fazę turnieju do gry stolikowej gdzie blindy są małe i wejście do gry jest relatywnie tanie w stosunku do naszych żetonów. Taka sytuacja stwarza tzw: wysokie "Implied Odds" czyli możliwość wygrania dużej ilości żetonów w przypadku trafienia sprzyjającego układu (w tym przypadku seta czyli trójki na flopie).

Rozgrywanie małych par przy wysokim M / początek turnieju / gra stolikowa Generalnie (z dwoma małymi wyjątkami o których za chwilę) chcemy za każdym razem wejść do puli, przy czym chcemy to zrobic jak najtaniej. Celem takiej gry jest trafienie seta (set przy chodzi raz na 8 razy na flopie i raz na 6 razy do rivera) i wtedy mocne rozegranie tej ręki, w przeciwnym wypadku (jak nie trafimy seta) pasujemy jak tylko któryś z przeciwników coś postawi. Takie rozgrywanie jest bardzo proste (jeśli trzymamy się zasad a nie na przykład próbujemy blefować przy wyższych kartach na flopie), czyli w skrócie: set lub fold. Wyjątek pierwszy: na naszym stoliku grają bardzo dobrzy gracze, którzy w dodatku są bardzo agresywni. W tym przypadku rzadko uda nam się wejść za najniższą stawkę (big blind) z kilkoma graczami, gdyż zwykle scenariusz będzie wyglądał, tak że jeden graczy mocno podbije a reszta spasuje. W tym przypadku nasze implied odds spada i nie opłaca się grać. Dlatego przy takim stoliku należy rozważyć pasowanie małych par z wczesnej pozycji. Wyjątek drugi: Gdy z późnej pozycji wchodzimy jako pierwsi do rozdania (gracze przed nami spasowali) warto podbić zamiast tylko sprawdzać. Może uda się wygrać blindy już teraz, a jeśli nie to będziemy mieli pozycję po flopie i szansę na wygranie puli nawet bez trafienia seta. A jeśli trafimy seta, to nasza ręka będzie bardzo dobrze ukryta i w przypadku dobrej ręki u przeciwnika będzie można wygrać solidną pulę. Przy wysokim M, nawet jeśli nie udą się zobaczyć flopa za minimalną stawkę (bo ktoś podbije) to sytuacja jeszcze nie jest stracona. Jeśli podbicie jest niewielkie (3-4BB) lub sprawdziło je kilku graczy opłaca się także i nam sprawdzić. Jeśli trafimy seta będzie można dużo wygrać z dwóch powodów: po pierwsze wysokie M oznacza duże stacki czyli dużo żetonów (do wygrania) u przeciwników ponad te już znajdujące się na środku stolika, po drugie podbicie u przeciwnika oznacza bardzo często wysoką parę u niego, co w przypadku trafienia przez nas seta sprawi, że przeciwnik zapłaci nam za tego seta. Wysokie M zdaża się czasem również w poźniejszej fazie turnieju (jeśli rundy są długie lub mieliśmy dużo dobrych kart). W tym przypadku małe pary rozgrywamy tak samo, ale tylko pod warunkiem, że inni gracze przy stoliku też mają duże stacki (czyli nasze implied odds jest wysokie).
Poker net
Rozgrywanie małych par przy średnim M (między 5 a 20) / środek turnieju Paradoksalnie przy niższym M małe pary stają się mniej użyteczne niż przy wyższym M. Dzieje się tak dlatego, że implied odds jest niższe i koszt sprawdzenia wyższego już blinda za każdym razem gdy set nie przyjdzie nie zwróci się gdy już trafimy seta (raz na te osiem zagranych rąk). Przy M między 10 a 20 nie gramy już małych par z wczesnej pozycji, a z późniejszej wchodzimy gdy mamy limperów przed nami i podbijamy w celu wygrania blindów gdy wchodzimy do puli jako pierwsi. Przy M między 5 a 10 gramy jeszcze mniej takich par, a jeśli już gramy to staramy się abyśmy byli w puli jako pierwsi i podbijamy. W przypadku przebicia niestety zwykle musimy spasować ponieważ w najlepszym przypadku mamy coinflipa a w najgorszym przeciwnik ma lepszą parę. Tutaj trzeba zdać się już na wyczucie i obliczyć stosunek puli do tego ile musimy dopłacić. Takie podbicie i pas kosztuje nas relatywnie dużą część stacku, dlatego małe pary przy średnim M są rękami trudnymi do gry i dlatego nawet ich pasowanie z poźnej pozycji jest czasem poprawnym zagraniem (np gdy gracze na blindach są agresywni, mają duże stacki i będą bronić blindów). Rozgrywanie małych par przy niskim M (poniżej 5) / późna faza turnieju Jeszcze większym paradoksem dla początkujących graczy będzie fakt, że przy niskim M małe pary... znów nabierają dla nas wartości! Jest to taka sytuacja, gdy suma blindów stanowi już pokaźną część naszego stacku i nie zostało nam dużo czasu. W tej sytuacji zakres granych rąk zwiększa się, a jedynym dobrym zagraniem jest allin, przy czym chcemy być tą osobą, która zagrywa allina a nie sprawdza (bo w pierwszym przypadku mamy szansę wygrać bez sprawdzenia, a w drugim musimy pokonać zwykle mocniejszą rękę). Podsumowując, przy niskim M jeśli mamy niską parę a nikt przed nami nie podbił to zagrywamy allina. To tyle w tym temacie. Powodzenia przy pokerowych stołach! Góral